Παρατηρώντας τον ελλαδικό πολεοδομικό ιστό, είχα την εντύπωση ότι η πολεοδομία είναι μια ξεχασμένη μακαρίτισσα. Χθες, διαβάζοντας την εφημερίδα, έπεσα απ’ τα σύννεφα! Υπάρχει η υπηρεσία και λειτουργεί σε συνεργασία με αρχιτεκτονικές επιτροπές, το Δασαρχείο κλπ. Ξεροκατάπια. Υπάρχουν και αρχιτεκτονικές επιτροπές;;; Συγνώμη, όλοι αυτοί οι άνθρωποι δουλεύουν, σχεδιάζουν κι είναι η «Πόλις» σε τέτοια χάλια; Επιεικώς χάλια, γιατί αν κάνεις το λάθος να κοιτάξεις μέρα από ταράτσα η όραση γίνεται κατάρα (γι’ αυτό ο Πανάγαθος προνόησε κι έστειλε τη νύχτα). Τι βιασμός του τοπίου ειν’ αυτός, τι αίσχος; Τι ακριβώς ελέγχουν οι αρχιτεκτονικές επιτροπές, διότι στη λέξη «αρχιτεκτονική» περιλαμβάνεται και η έννοια Τέχνη. Οικήματα παράταιρα, δυσαρμονία, ανισορροπία, δρόμοι κακότεχνοι αλαζονικοί, παράγκες άναρχες, το μπετόν σε ολοκληρωτική κυριαρχία, το βαθύ γκρι δεσπόζει. Θαρρείς πως κάποιος σατανικός γίγαντας από εκεί ψηλά μας τα ‘ριξε στο κεφάλι.
Το ερώτημα είναι, αν δεν υπήρχαν οι υπηρεσίες αυτές, πόσο πιο ΑΣΧΗΜΗ θα μπορούσε να είναι η πόλη; Πόσοι λιγότεροι οι καταπατητές και τα λαμόγια; Πόσο πιο ανύπαρκτοι οι κήποι; Πόσα λιγότερα δέντρα σφαγιασμένα, τοπία τσιμεντωμένα, καρκινικές επαύλεις φυτρωμένες στα βουνά; Πόσα τερατώδη ξενοδοχεία κομματικών – φραγκάτων πρακτόρων στους αιγιαλούς; Εκ του αποτελέσματος η πολεοδομία μοιάζει να είναι φάντασμα κι αυτά δεν αφορούν τον προϊστάμενό της που προσπάθησε να απαντήσει ο άνθρωπος, ούτε τους υπαλλήλους, τουλάχιστον κάποιους από αυτούς. Δε ξέρω αν αληθεύει η άποψη ότι την κύρια ευθύνη φέρουν οι εργαζόμενοι, σ’ ένα παγιωμένο καθεστώς που επιβλήθηκε κομματικά. Δεν δόθηκε τυχαία ο έλεγχος των πολεοδομιών στην τοπική αυτοδιοίκηση… Πρόκειται για συλλογική νοοτροπία της κοινωνίας. Το χτίσιμο της πάρτης και το φαύλο κράτος να συνεπικουρεί. Κατάχρηση και της λέξης ιστός. 
Γιατί αν κοιτάξουμε προσεκτικά τον αριστουργηματικό ιστό, που φτιάχνει σε ελάχιστα λεπτά μια ταπεινή αράχνη, ίσως γίνουμε ένα χιλιοστό καλύτεροι. Στην Κλειδού αν προσέξουμε στην κορυφή ενός λόφου, υπάρχει μια σεμνή πέτρινη καλύβα, ούτε που φαίνεται. Το ίδιο και στον Ανάβατο. Το κτίσμα θα ‘πρεπε να ανήκει στο τοπίο. Εμείς προβάλλουμε στο χώρο τη συγχυσμένη μας ψυχή και τη χαμένη ταυτότητα. Ένας καλός σεισμός μας σώζει.
Βαγγέλης Μεννής
(νέο μέλος του ΕΛΙΚΑ)
