Φυσικά και στενοχωρήθηκα όταν είδα το Αττικόν να καίγεται στα πλάνα των τηλεοράσεων χτες το βράδι. Γιατί να μη στενοχωρηθώ; μια χαρά σινεμά ήταν, ένα σωρό εργάρες έχω δει εκεί μέσα, ένα σωρό αναμνήσεις. Μόλις χτες το πρωί μου έλεγε ο Τάκης ότι είδε το Σάββατο το τελευταίο κατασκοπικό βασισμένο στο “Ο Κλήρος έπεσε στο Σμάιλυ” του ΛεΚαρέ εκεί (παρεμπ. εργάρα, μου είπε και τον εμπιστεύομαι).
Μέχρις εκεί. Από κεί και μετά περισσότερο μ’ ενδιέφεραν οι χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους, η δολοφονική στάση των δυνάμεων καταστολής (κρότου λάμψης και χημικά σε σφιχτά στριμωγμένο πλήθος, λυσσαλέες επιθέσεις για να διαλύσουν τον κόσμο, το μακελειό ήταν καθαρή τύχη ότι δεν έγινε) ακόμα και τι θα αποφάσιζαν -όχι ότι είχα αυταπάτες- οι εθνοπατέρες και εθνομητέρες μέσα στη Βουλή και αφορά τις ζωές μας. Τέλος πάντων πήγα για ύπνο.
Το πρωί και σταδιακά μέσα στη μέρα είδα να αναπτύσσεται μια ογκούμενη εκστρατεία “θρήνου και οδυρμού” για τα νεοκλασικά της Αθήνας με κορωνίδα της το σινεμά. Διάφοροι αυτόκλητοι υπερασπιστές του ευρωπαϊκού πολιτισμού, της αισθητικής, της κουλτούρας, του σινεμά, του δικαιώματος στη συλλογική μνήμη της πόλης και οι κολαούζοι τους, σε θέση σκηνοθέτη και κομπάρσων.
Θρηνώντας δήθεν για τα κτήρια, και για τον κινηματογράφο, στοχοποιούσαν ουσιαστικά τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που διαδήλωσαν χτες. Ήταν οι απολίτιστοι, οι βάρβαροι, οι εθνομηδενιστές, τα οπισθοδρομικά στοιχεία που διαδήλωσαν χτες… ιδού τα αποτελέσματα, είναι σα να μας λένε.
Μάλιστα στην εμπαθή πρεμούρα τους κάποιοι έσπευσαν να μεταφέρουν και την “είδηση” της πυρπόλησης και του Κινηματογράφου “Άστυ”, ο οποίος, ευτυχώς, δεν κάηκε.
Αποκορύφωμα, που φτάνει στο ύψος της ιλαροτραγωδίας, η πρωτοβουλία για σιωπηρή διαμαρτυρία με κεριά έξω από το Αττικόν. Μέχρι κι ο ανεκδιήγητος πρώην Υπουργός Τύπου έσπευσε να δηλώσει συμμετοχή. Επειδή όμως υπάρχει δικαιοσύνη τελικά. Γύρω στο μεσημέρι βγήκε η υπεύθυνη του κινηματογράφου και είπε φανερά ότι
- το σινεμά δεν κάηκε, έπαθαν σοβαρές ζημιές η είσοδος και το φουαγιέ.
- θα προσπαθήσουν να λειτουργήσει το ταχύτερο ο κινηματογράφος
- δεν επιθυμεί να δοθεί συνέχεια (εννοώντας προφανώς τα μοιρολόγια με τα κεριά που θα κλαίνε το μακαρίτη)
Διότι η επιχειρηματίας πολύ πολύ σωστά σκέφτεται, πως θα ξαναστήσει την επιχείρηση της και κυρίως πως δεν θα το στοχοποιήσει το σινεμά, μετατρέποντας το σε σύμβολο κάποιων και στόχο κάποιων άλλων.
Αυτά προς γνώσιν και συμμόρφωσιν. Και κάτι τελευταίο πολύ απλό, η ευαισθησία από τη μια δεν μονοπωλείται, και από την άλλη στο δικό μου το μυαλό αγκαλιάζει ΚΑΙ ανθρώπους ΚΑΙ ιστορικά κτήρια.
Τους πρώτους πολύ περισσότερο βέβαια…
Κώστας Ζαφείρης
αναδημοσίευση από redkangaroo.wordpress.com
“Αττικόν”, του Κώστα Ζαφείρη | 1 σχόλιο
Πολύ σωστά!Μας πρήξανε οι υποκριτές που βεβαίως δεν ενοχλούνται ούτε με τον άστεγο, ούτε με τον πεινασμένο ούτε με τον άνεργο ούτε με τον εκβιαζόμενο, κάθε μέρα και παντού,πολίτη από την πολιτική της εξουσίας.΄Ολοι αυτοί, άριστα δικτυωμένοι σε ΜΜΕ, εκδοτικούς οίκους προσκείμενους στην εξουσία κλπ, με την απέραντη ευαισθησία τους να σταματάει στην επιφάνεια του τομαριού τους τους υπήρξαν το υπόδειγμα του οργανικού διανοούμενου της προηγούμενης περιόδου της Ελλάδας των νεοφιλελεύθερων.Τώρα αφού επί 2 περίπου χρόνια έχουν λουφάξει(τι να πουλήσουν οι ευαίσθητοι….) προσπαθούν να βρούνε ρόλο!