Κάθε καλοκαίρι με το που άρχιζαν οι ζέστες το κορμί μου χρειαζόταν λίγη δροσιά. Γι’ αυτό από μικρός θυμάμαι τον εαυτό μου να αναζητεί επειγόντως λίγη θαλασσίτσα, για πλιτς πλατς! Ώστε να δροσιστώ. Τα προβλήματα αρχίζαν με το που αγγίζαν οι πατούσες μου το νερό διότι κρύωνα πολύ! Πολύ όμως, σε σημείο αποκαρδιωτικό! Παρόλα αυτά έπρεπε πάση θυσία να δροσιστώ. Όσο ακόμη ήμουν μικρός και ανόητος, έμπαινα σιγά σιγά, σε κάθε βήμα μου κρύωνα όλο και πιο πολύ και υπήρχε η αβεβαιότητα για το πόσο περισσότερο κρύο θα αντιμετώπιζα στο επόμενο βήμα. Και σε κάθε επόμενο βήμα βίωνα ακόμη περισσότερο στρες και δώστου (sic) να φυσάω και να ξεφυσάω και άντε κάνε λίγο κουράγιο ακόμη, το μαρτύριο τελειώνει. Μέχρι που έφτανα ένα βήμα πριν την οριστική βουτιά, στο βαθύτερο/κατώτερο σημείο. Χρειαζόταν άπειρη πίεση για να το αποφασίσω. Όταν επιτέλους το έκανα, με μπόλικη δουλειά, έντονο κολύμπι σιγά σιγά η αίσθηση του απόλυτου κρύου ξεπερνιόταν και ένιωθα ολοένα καλύτερα.
Μέχρι που μια μέρα ήρθε η φώτιση! Αποφάσισα ότι πιο πολύ από όλα με ενοχλούσε αυτή η βήμα-βήμα κατηφόρα στο ναδίρ. Αφού στο κάτω κάτω θα έφτανα μέχρι εκείνο το σημείο, γιατί να μην απόφευγα το ενδιάμεσο βασανιστήριο; Φόρεσα λοιπόν το πιο άνετό μου στυλ, περπάτησα αγέρωχα μέχρι 5 εκατοστά πριν το σημείο που έφτανε ο κυματισμός του νερού στην ακτή, μάζεψα όλο μου το κουράγιο, μέτρησα ως το 10, έχοντας εκ των προτέρων αποφασίσει ότι όταν θα έφτανα στο 10 θα αρχίσω ένα ξέφρενο καλπασμό μέσα στο νερό μέχρι να φτάσω στα βαθιά, χωρίς να κοιτάξω πίσω. Έτσι και έκανα. Το σοκ του άμεσου βουλιάγματος για να είμαι ειλικρινής ήταν έντονο, περίπου σαν το τελευταίο βήμα της προηγούμενης μεθόδου εισόδου στη θάλασσα. Αλλά είχα γλιτώσει όλη την προηγούμενη ταλαιπωρία και ένιωθα περήφανος για τον εαυτό μου, άσε που πίστευα τότε ότι κάμποσα κοριτσάκια θα είχαν ψαρώσει από την εντυπωσιακή, θαρραλέα είσοδό μου. Από τότε δεν το αλλάζω με τίποτα και παροτρύνω όλα τα άλλα παιδάκια να κάνουν το ίδιο.
ΥΓ 1: Βρε ολοσχερώς καμμένοι εγκεφαλικά άνθρωποι, τον Γλέζο;;;
YΓ 2: Ωραίες που είναι οι δημοκρατικές ψηφοφορίες στην Βουλή;
ΥΓ 3: Ο Παπουτσής είναι λιγάκι χαζούλης; Τι του ξέφυγε και είπε; “Πιστεύετε ότι όλες αυτές οι καταστροφές ήταν αυθόρμητες, ότι δεν υπήρχε σχέδιο;” Όχι βέβαια Παπουτσίνο μου, υπήρχε σχέδιο, το ερώτημα είναι ποιος το κατέστρωσε αυτό το σχέδιο.
Γιώργος Λ. Κάκαρης ή Comfis
«Η Ελλάδα και η βουτιά», του Γιώργου Λ. Κάκαρη | 2 σχόλια
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Όπως επισήμανα και στο blog μου, έπειτα από επισήμανση ενός φίλου, διαπίστωσα ότι αν μεγενθύνεις την εικόνα με τους αστυνομικούς φαίνεται ότι η συγκεκριμένη φώτο δεν έχει να κάνει με τους Έλληνες αστυνομικούς (φαίνεται σχετικό σημαδάκι της καναδικής αστυνομίας).
Αυτά για να είναι ξεκάθαρο ότι δεν προσπαθώ να χειραγωγήσω κανένα με ψευτοφώτος.
Αλλά όπως είπε και ένας φίλος: » Όσον αφορά τις καταστροφές, πραγματικά βαρέθηκα όλη αυτή τη διαδικασία. Σχέδιο ή όχι σχέδιο, προβοκάτσια ή απλή ανίκητη καθημερινή μαλακία, δε με νοιάζει. Μπορείτε να τους πιάσετε; Πιάστε τους. Αλλιώς σημαίνει ότι δε θέλετε.»
«Σχέδιο ή όχι σχέδιο, προβοκάτσια ή απλή ανίκητη καθημερινή μαλακία, δε με νοιάζει. Μπορείτε να τους πιάσετε; Πιάστε τους. Αλλιώς σημαίνει ότι δε θέλετε.»
Αυτό μάλιστα. Thumbs up.