Με αφορμή τα όσα έγραψε η κ. Α. Σταματίου, μέλος του Δ.Σ. Ταμείου Μέριμνας Ζώων και Πρόεδρος του Chiosnatura, θα ήθελα να πω και εγώ τη δική μου προσωπική άποψη. Σίγουρα ο νέος νόμος δεν λύνει το μεγάλο πρόβλημα των αδέσποτων ζώων. Φώναζαν όλοι οι φιλόζωοι για τις λάθος διατάξεις του και έκαναν τις προτάσεις τους βγαλμένες μέσα από τη μεγάλη πείρα τους. Δεν εισακούστηκαν! Παραμένει λοιπόν αυτό το τεράστιο βάρος στις πλάτες των φιλόζωων και των φιλοζωικών σωματείων, που καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, για να βοηθήσουν τα εγκαταλειμμένα από ασυνείδητους συνανθρώπους μας ζώα. Δυστυχώς, πολλές φορές, για αυτή τη δράση τους επικρίνονται, είτε γιατί τα βοηθούν, είτε γιατί δεν κάνουν αρκετά ή ακόμα και γιατί ασχολούνται με τα ζώα και όχι με τους ανθρώπους. Βέβαια, η μέχρι τώρα εμπειρία, μου έχει δείξει ότι οι φιλόζωοι είναι σίγουρο ότι ενδιαφέρονται και για τους ανθρώπους και για το περιβάλλον, σε αντίθεση με τους επικριτές, που συνήθως δεν ενδιαφέρονται για τίποτα, παρά μόνο για τον εαυτό τους.
Ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να βοηθήσουμε όλα τα ζώα που μας χρειάζονται! Είμαστε πολύ λίγοι και αυτά είναι τόσα πολλά! Ξέρουμε ότι παιδιά και συνάνθρωποί μας πεινούν και δυστυχούν και υποφέρουν από αρρώστιες, σε όλο τον κόσμο. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε με τις λιγοστές μας δυνάμεις και δυνατότητες. Είμαστε όμως τόσοι λίγοι, και αυτοί είναι πάρα μα πάρα πολλοί! Πονάει η ψυχή μας όταν βλέπουμε εικόνες αυτής της δυστυχίας. Κανείς όμως δεν διανοήθηκε ότι θα ήταν καλύτερα να τους γίνει ευθανασία… γιατί έτσι αποφασίσαμε εμείς, που ζούμε σε καλύτερες συνθήκες.
Είμαι βέβαιη ότι αν ρωτήσουμε κάποιον από αυτούς, αν προτιμά να πάψει να ζει επειδή είναι δυστυχισμένος, θα αρνηθεί, και ξέρετε γιατί; Γιατί ελπίζει! Μπορεί αύριο η τύχη του να αλλάξει. Θέλει να ζήσει, γιατί αυτό ίσως συμβεί!
Με ποιο δικαίωμα λοιπόν κάποιος, που είμαι βέβαιη ότι αγαπάει τα ζώα, θεωρεί ότι μπορεί να αποφασίζει για τη ζωή ή τον θάνατό τους; Από πού πήρε το δικαίωμα να το παίξει Θεός; Με τι καρδιά παίρνεις ένα ζώο, που σε κοιτάζει με καλοσύνη και σε ακολουθεί υπάκουα, γιατί σε εμπιστεύεται, εσύ να το πας για ευθανασία και να το σκοτώσεις, έστω χωρίς να υποφέρει;
Ίσως μου πείτε ότι το γλιτώνετε από μια δύσκολη ζωή! Ποιος είσαι εσύ που θα αποφασίσεις; Και επιτέλους ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους…
Οταν πάει ένα ζώο για ευθανασία… Δεν το <<κοιμίζουμε>>. Το σκοτώνουμε!!
Δέσποινα Καλαϊτζιδάκη
