Η μηχανή της ραπτικής

0

Μια ιστορία της Στέλλας Τσιροπινά στη μνήμη της της Μερσινιάς και του Λουρέντζου

Από το σπίτι της Μερσινιάς

Σε μια γωνιά της αποθήκης
κείτεται
η ραπτομηχανή
της Singer.

Άπιαστη σχεδόν,
δουλεύτηκε μονάχα
από τις πλερωτικές της Μερσινιάς
που ράψαν και κεντήσαν
τα προικιά της.

Όμως
η Μερσινιά
δεν ήτανε για κόσμο η καημένη:
όταν η κοκόνα Βεργινώ,
η μάνα της,
σαλπάρισε για πάντα,
η Μερσινιά έζησε
άχαρα
όλη της τη ζωή,
με λάμπες πετρελαίου και κεριά,
παρέα με το Λουρετζή,
τον αδερφό της.

Στο τέλος,
θες από την κάπνα,
θες από τη μοναξιά,
το πατρικό τους σπίτι
γίνηκε κατάμαυρο.

Τη μηχανή τη δώρισε στη μάνα μου:
«εσύ έχεις παιδιά.
Θα κάμεις και εγγόνια.
Χάρισμά σου.»

Η μάνα μου την έδωσε σε μένα:
«μήπως και μάθεις ράψιμο» μου είπε.

Ποτέ, η αλήθεια, δεν τη δούλεψα.
Μόνο,
αραιά και πού,
την ξεσκονίζω τελετουργικά.

Μόλις αγγίζω το ξύλινο χερούλι της,
ο τροχός
αρχίζει να γυρνά.

Τότε,
παμπάλαιη η βελόνα
ράβει στον αέρα
πανιά και πανικά αόρατα
και τα γαζώνει
με κλωστές ανάερες,
χωρίς ραφή και ράμμα.

Σαν να κρατά ρυθμό
σ’ ένα τραγούδι
που οι λέξεις του ξηλώθηκαν
προτού ακόμη ειπωθούν.

  • 79
    Shares

Γεννήθηκε στη Χίο, όπου ζει και εργάζεται ως καθηγήτρια φιλόλογος. Έργα της: Ο κύκλος που έκλεισε (Χίος, 1999 και 2001), Φώτης Αγγουλές: πορεία στο φως και το σκοτάδι της ζωής του (Χίος, 2010), Η θεατρικότητα των χιακών εθίμων του εορτολογίου 1. Πρωτοχρονιάτικα καραβάκια. Λάζαροι (Χίος, 2012, Α΄ τ. διδακτορικής διατριβής στο Τμήμα Θεάτρου Α. Π. Θεσσαλονίκης) κ.ά.

Άφησε σχόλιο