Την έβλεπε από τότε που οι πρόσφυγες έμεναν στο λιμάνι, εκεί στη μεγάλη τέντα! Ήταν Μάρτης με κρύο πολύ κι αυτή πολύ αδύνατη με χειλάκια μελανά, ίσα με 7 χρονών, κατηγορία φτερού! Όταν όμως ερχόταν στο ξύλινο σπιτάκι να ζητήσει νερό έβλεπες τη δύναμη στα μάτια της: ‘’θα επιβιώσω’’ έλεγαν!
Την ξαναείδε εκεί δίπλα, στη μικρή τέντα που ο αέρας την είχε λίγο χαλάσει! Στρωμένο το στρατσόχαρτο καταής, είχαν μοιραστεί τα χρώματα, πρώτη και καλύτερη, το πρόσωπο κολλημένο στη γη ζωγράφιζε μανιωδώς, δεν άκουγε, δεν μίλαγε, ζωγράφιζε… Ύστερα βούτηξε τη σκούπα, μ’ αυτά τα αδύνατα χεράκια, να καθαρίσει τα πάντα!
Η μεγάλη τέντα στο λιμάνι, ξηλώθηκε! Το σπίτι άλλαξε διεύθυνση. Τους πήγαν Βερσαλλίες: Σούδα! Την συνάντησε σε ένα μοίρασμα φαγητού…
Κανείς δεν πήρε χαμπάρι για πότε έβαλε τα πλαστικά γάντια κι άρχισε να σερβίρει! Ένα σαμιαμίδι αυστηρό και σβέλτο! Κανένα ρουσφέτι, μοίραζε μερίδες όπως έπρεπε, σε έναν έναν με τη σειρά, ποτέ διπλή, ποτέ στους ίδιους ξανά! Την μάθανε πια, έβλεπε τα αυτοκίνητα φορτωμένα με τις μερίδες φαγητού κι έτρεχε κοντά, πρώτη και καλύτερη, αμίλητη και σοβαρή, στο ‘’καθήκον’’ της!
Σε λίγο καιρό γνώρισε όλη την οικογένεια, σε σπίτι φιλικό, που τους κάλεσαν για ένα κυριακάτικο τραπέζι! Μπαμπάς, μαμά, πέντε παιδιά! Δεύτερη στη σειρά, μια αδερφή πρώτη, άλλες δυό μετά κι ένας μπόμπιρας τζαναμπέτης! Έμεινε έκπληκτος από όλους, ένοιωσε τι πάει να πει αγάπη, φροντίδα, ευγένεια και σεβασμός σε μια οικογένεια! Κι από τότε, όταν η μικρή τον πετύχαινε στη Σούδα, χαμογέλαγε, τον έπαιρνε γρήγορα από το χέρι και τον έτρεχε στο ‘’σπίτι’’ τους! Κι αυτός έβγαζε τα παπούτσια κι έμπαινε ντροπαλός! Ο καφές ετοιμαζόταν στο λεπτό, η χαρά της φιλοξενίας όπως δεν την είχε ξανανιώσει σε κανένα άλλο σπίτι! Καθισμένος σε κουβέρτες με παιδιά χαρούμενα, με γονείς ήρεμους, κουβέντες αγγλικές ελληνικές, συριακές, κουβέντες της καρδιάς!
Η συνέντευξη για το πρώτο άσυλο πήγε καλά, το ταξίδι θα συνεχιζόταν! Η ημερομηνία ορίστηκε! Ο αποχαιρετισμός στενάχωρος, πως δένεσαι με ανθρώπους και τους χάνεις, κάπως έτσι! Το διαδίκτυο πήρε φωτιά! Φωτογραφίες των παιδιών στις κούνιες, στα πάρκα της Αθήνας, σε κήπους, στην ντουλάπα του σπιτιού μέσα…
Ραντεβού δεύτερο, άσυλο για Ολλανδία! Οι φωτογραφίες άλλαξαν! Πράσινο, αγελάδες, όμορφα σπιτάκια! Τα παιδιά σχολείο, η αναμονή του έκτου παιδιού! Τι κάνεις; ρώτησε τον φίλο του, δουλεύεις; σου δίνουν καλά λεφτά; Στα χωράφια, είπε, καλά είναι. Δεν έρχεσαι κι εσύ εδώ; Θα είσαι καλύτερα εδώ, έλα!
Του ήρθαν κλάματα! Αν ήταν πιο νέος θα πήγαινε να τους βρει, να δουλεύει με τον φίλο του. Να ζήσει δίπλα τους, να παίζει με τα πιτσιρίκια, να τους μάθει ελληνικά, να τον μάθουν ολλανδικά.
Τα Σαββατόβραδα, τώρα που ψύχρανε ο καιρός, κάθεται μέσα. Μπαίνει στα άλμπουμ με τις φωτογραφίες, βλέπει τα παιδιά και σκέφτεται πως θα ήταν τα πράματα αν ακόμα μένανε εδώ! Και χαίρεται, κλαίγοντας, που πήγαν αλλού… Δεν θα τους άξιζε τέτοια τύχη!
