Μαγειρικόν

0

γράφει η Στέλλα Τσιροπινά

Ψιλοκόβαμε τα υλικά μας, με φροντίδα
(πρώτα τις λέξεις, εν συνεχεία τις εικόνες,
δικές μας και δικές τους
-σε σκεύος χωριστό τις πιο πικρές).

Αρτύζαμε κατάλληλα, εννοείται
(προτιμητέο ήταν το μυρωδικό «εράω-ερώ»,
σε κατά βούληση δοσολογία).

Σβήναμε, ύστερα, με ελάχιστο κονιάκ
φοβάμαι» ή και «ελπίζω», απαράμιλλα).

Ανακατεύαμε,
χωρίς να φύγει η σπιρτάδα.

Προσοχή:
η συνταγή, αν και ακούγεται εύκολη,
δεν πετυχαίνει εύκολα.
(Tips:
ποτέ κατεψυγμένες οι ιδέες, τα υλικά ολόφρεσκα,
μεράκι στο σερβίρισμα,
κι ο στόχος, πάντα, απόλαυση και θρέψη,
διαρκείας)

ΕΜΕΙΣ
ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ.

(* Αφιερωμένο στην «Απλωταριά» ΜΑΣ)

  • 36
    Shares

Γεννήθηκε στη Χίο, όπου ζει και εργάζεται ως καθηγήτρια φιλόλογος. Έργα της: Ο κύκλος που έκλεισε (Χίος, 1999 και 2001), Φώτης Αγγουλές: πορεία στο φως και το σκοτάδι της ζωής του (Χίος, 2010), Η θεατρικότητα των χιακών εθίμων του εορτολογίου 1. Πρωτοχρονιάτικα καραβάκια. Λάζαροι (Χίος, 2012, Α΄ τ. διδακτορικής διατριβής στο Τμήμα Θεάτρου Α. Π. Θεσσαλονίκης) κ.ά.

Άφησε σχόλιο