Δάσκαλοι δεν είμαστε όλοι;
Το επάγγελμά μου είναι δάσκαλος…
Το επάγγελμά μου είναι δάσκαλος…
οι παλιοί και οι νέοι κάτοικοι, το πνεύμα του τόπου, η αρμολογημένη μνήμη, ο κυκλικός χρόνος, τα εύκολα καλοκαίρια και οι δύσκολοι χειμώνες
Πριν ένα χρόνο έχασα τον μπαμπά μου στο καράβι που ερχόταν στην Μυτιλήνη
Στις αρχές του Ιούλη ένας «Μικρός Πρίγκιπας» μεταφρασμένος στα αραβικά έφθασε στο νησί μας.
Έχεις στα χέρια σου ένα θησαυρό, αλλά δεν κάνεις τίποτα για να τον προστατέψεις.
Ο κάθε τόπος υπήρχε πριν από μας και θα συνεχίσει ερήμην μας να υπάρχει
Ανέσυρα λοιπόν σιγά – σιγά από το χρονοντούλαπο… της μνήμης μου τις γνώσεις των παλιών καλών νοικοκυράδων, οι οποίες όπως αποδεικνύεται πολλά ήξεραν, και τις εφάρμοσα βήμα – βήμα.
Στην παραλία το καλοκαίρι υπάρχουν φυλές-φυλές. Αυτό είναι γνωστό κι έχει μελετηθεί επαρκώς και τεκμηριωθεί από την επιστήμη της κοινωνιολογίας. Αν μιλήσουμε με παράδειγμα για το τι σημαίνει αυτό, σκεφτείτε γνωστές σας παραλίες, π.χ. εδώ στη Χίο την Αγ. Φωτιά.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ, η μελέτη της κοινωνικής ζωής σ΄αυτούς τους τόπους έχει μεγάλο ενδιαφέρον και θα μπορούσε να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε με ποιους τρόπους αντιμετωπίζουν οι ξεριζωμένοι άνθρωποι, οι σημερινοί «πρόσφυγες», τις προκλήσεις της επιβίωσης, την ανέχεια, την κοινωνική και προσωπική αναστάτωση μαζί και το ζήτημα της ταυτότητας.
Αυτό που δεν κατάφεραν χίλιες δυο κακουχίες και προβλήματα για την χώρα, το κατάφερε το ποδόσφαιρο και το μουντιάλ.